Co kończącym się roku szkolnym pracy profilaktycznej było dla uczniów ważne? Co wynieśli z naszych programów? Na co młodzież kładzie akcent i co przykuwa jej uwagę?
1. Prowadzący rozmawiają z nami na równi – to fajne.
Młodzi ludzie mają potrzebę bycia traktowanymi z szacunkiem, bez tworzenia niepotrzebnego dystansu. Nie oznacza to spoufalania się dorosłych z uczniami! Sztuką jest zachowanie zdrowego poziomu relacji z jednoczesną otwartością i ciekawością skierowaną do młodego człowieka.
2. Dziękuję, że dzieliliście się własnymi doświadczeniami.
Bycie autentycznym i zgodność własnego życia z głoszonymi przekonaniami stoi u fundamentów pracy profilaktycznej w modelu zintegrowanym. W naszym ogólnopolskim środowisku pracują trenerzy o różnym profilu wykształcenia, zróżnicowanych doświadczeniach i pasjach, którymi mogą dzielić się z uczniami. Dzięki temu stają się bardziej przystępni, autentyczni i bliżsi uczniom w czasie zajęć.
3. Zostałam zachęcona by spełniać marzenia. Nie miałam motywacji, by zacząć tańczyć, ale teraz zaczęłam. Dziękuję.
Motyw marzeń i dążenia do wyznaczonych celów życiowych jest jednym z najważniejszych czynników chroniących przed wchodzeniem w sytuacje ryzykowne. Wzmacnianie świadomości i motywacji młodzieży, że dobre cele i marzenia przybliżają ich do szczęścia w życiu sprawia, że potrafią podejmować ważne i bezpieczne mikrodecyzje w codzienności.
4. Dziękuję, że mogliśmy porozmawiać o tematach intymnych.
Nie unikanie tematów delikatnych w sposób profesjonalny i bezpieczny jest regularnie podkreślane i dowartościowywane przez młodzież. Atmosfera otwartości i zaufania umożliwia wzmocnienie podstaw bezpieczeństwa w obszarze seksualności, a także umożliwia lepsze zrozumienie zachodzących w młodych ludziach procesów dojrzewania. Pozwala to ograniczyć poszukiwania tej wiedzy w nieodpowiednich źródłach.
5. Szacunek, wiarygodność, autentyczność.
Taki komentarz to konkret i perełka – synteza potwierdzenia dobrze wykonanej pracy trenerskiej. Życzmy sobie, żeby zawsze wykazywać takie cechy w toku spotkań z odbiorcami.
6. Zajęcia uświadomiły mi, że proszenie o pomoc nie jest złe, a wręcz przeciwnie – czasami potrzebne.
Dawanie poczucia młodym ludziom, że nie są sami ze swoimi problemami to krytycznie ważny element aktualnej profilaktyki problemów młodzieży. Nie może się to udać bez wysokiego poziomu uważności dorosłych na sprawy uczniów (z poziomu nauczycieli) lub dzieci (z poziomu rodziców). To z kolei wymaga ogromnej jeszcze pracy nad wzmocnieniem sieci wsparcia młodzieży – grona dorosłych, którym też w codzienności nie jest łatwo.
7. Podobało mi się, że mogliśmy podzielić się prawdą i nikt nas za to nie krytykował. Było super.
Możliwość wyrażenia własnych przekonań bez poczucia zagrożenia hejtem lub krytyką to ogromna potrzeba naszych czasów. Dotyczy zarówno dzieci, młodzieży jak i dorosłych. Znaczne obniżenie poziomu dyskusji publicznej oraz silny indywidualizm wpływają na nasze poczucie bezpieczeństwa w tej kwestii. W naszej pracy uczymy prostego mechanizmu asertywnej komunikacji „UFO” – uczucia, fakty i oczekiwania.
8. Te zajęcia są bardzo pomocne, dodają odwagi i pokazują wartość człowieka.
Na nic zda się nasza profilaktyka, jeśli w jej sercu nie znajduje się poczucie własnej wartości człowieka i płynąca z niego odwaga o działania. Próbujmy nie krytykować za mocno młodych ludzi i obcinać im skrzydeł naszymi oczekiwaniami. Raczej motywujmy, że „dadzą radę”, a także pozwalajmy im na popełnianie błędów, dzięki którym usamodzielniają się do dorosłości.
9. Warsztaty skłoniły mnie do własnych przemyśleń.
W dobie dezinformacji i manipulacji treściami – krytyczne myślenie jest jedną z najważniejszych umiejętności, która może uchronić młodych ludzi przed wchodzeniem w sytuacje ryzykowne, albo zapobiec krzywdzeniu innych. Samodzielne myślenie to silnik zarówno podejmowania bieżących decyzji jak i kształtowania długofalowych postaw.